Comics en politiek: gaat dit samen?

Het beruchte moment waarop Captain America toegaf een geheim agent van Hydra te zijn. Afbeelding van Marvel Comics.

Het is een irritatie van veel comicfans; de politieke mening van de schrijver die wordt geuit in superheldencomics. Is dit een fenomeen van deze generatie of worden politiek en comics al langer gemixt? En waardoor wordt de ergernis van fans gewekt?

Politiek in comics bestaat al bijna net zo lang als de boekjes zelf. Zo sloeg Captain America Hitler in het gezicht in 1941 en liet Superman een jaar eerder wel even zien hoe hij de oorlog in Europa zou beëindigen.

Afbeelding via Wikimedia, van DC Comics

Ook na de Tweede Wereldoorlog werden politieke en maatschappelijke vraagstukken behandeld in comics. Bij de X-Men werden er zaken als racisme en homofobie behandeld. In de comic Green Lantern/Green Arrow probeerden de twee helden door heel Amerika hedendaagse problemen op te lossen, zoals drugsgebruik, de behandeling van indianen en armoede.

Karikaturen

Hellblazer #3, afbeelding van DC Comics

Over het algemeen werden de presidenten van Amerika buiten beschouwing gelaten in de comics. Er kwamen hier en daar goedaardige cameo’s voor, maar daar bleef het bij. Hier kwam in de Donkere Eeuw van comics verandering in. Vanaf 1986 kwamen de huidige presidenten opeens wel voor in stripboeken met een sterke kritische toon. In Watchmen had Nixon zijn vinger op de knop van kernkoppen, in the Dark Knight Returns was Reagan meer een karikatuur dan een personage en werd George W. Bush vernederd door Magneto in Utimate X-Men. In Hellblazer werd er kritiek geleverd op Thatchers regime. In al deze comics was er niet om de politieke mening van de schrijver heen te gaan.

 

Zwart-wit

Toch zijn veel fans van mening dat politiek vandaag de dag niet thuishoort in comics. Veelgehoorde klachten zijn dat de strips niet voor iedereen toegankelijk zijn en dat de getoonde perspectieven eenzijdig zijn. Vooral Marvel is de ontvanger van veel van de kritieken. Hun strips zouden met het vingertje wijzen en geen ruimte laten voor discussie. Ook zou de kwaliteit van het verhaal naar beneden gehaald worden doordat de politieke verhaallijnen weinig subtiel zijn, zonder dat de schrijver bedenkt of dit past bij het titelpersonage.

Een van de meest omstreden covers van Marvel. Afbeelding van Marvel Comics

Op forums is een veelbeschreven sentiment dat schrijvers subtieler moeten zijn met hun boodschap. De zoveelste karikatuur van Trump wakkert geen discussie meer aan. Fans willen graag verhalen waarbij ze zelf kunnen nadenken over hun mening, zonder dat er een zwart-wit beeld wordt geschetst van de wereld waarbij hun mening of helemaal goed of helemaal fout is. Daarnaast zijn er veel mensen wie comics lezen als een vorm van escapisme, waarbij ze niet willen denken aan het nieuws van de dag.

Artistieke vrijheid

Uiteraard hebben schrijvers en tekenaars artistieke vrijheid, welke ze graag willen behouden. Zo zei Jimmy Palmiotti (Harley Quinn, Painkiller Jane) tegen Mashable dat het absurd is dat artiesten hun mening van de pagina zouden moeten houden. “De staat van de wereld beïnvloed artiesten altijd en manifesteert zich daardoor in hun werk.” In hetzelfde artikel beaamt Scott Snyder wel dat sommige helden meer geschikt zijn voor politieke kritiek dan andere helden. “Captain America is een personage wie je openlijk politiek kan maken. Batman is een personage wie zich meer in het midden bevindt als een onafhankelijke partij.”

Uiteindelijk is het aan de schrijvers en de uitgevers wat er in de strips verschijnt. Als dit echt niet strookt met de wensen van de lezers, dan zal dit moeten blijken uit de verkoopcijfers van de comics.

Plaats de eerste reactie op "Comics en politiek: gaat dit samen?"

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.